Zou de aarde wel rond zijn?

Hakon Mielche

Uitg. Stok, hardcover, geillustreerd.
band wat verkleurd.

VOORWOORD
Dit verhaal van de laatste reis van de "Moesson", welke zoo veelbelovend begon op een zonnigen Octoberdag in 1933 en zoo abrupt tien maanden later op een koraalrif in den Stillen Oceaan haar einde nam, zal ongetwijfeld een deel der lezers teleurstellen.
Het is niet één greintje weten­schappelijk, zooals het mogelijk, ge­zien het karakter en den aard der expeditie, had moeten zijn, en het is niet doorspekt met relazen van stoutmoedige tochten en met nautische benamingen van zeil en takelage, daar schrijver dezes van deze zaken ongeveer even weinig verstand heeft als een kip.
Ik heb getracht een waarheidsgetrouw verslag van onze reis te schrijven - niet al te plechtig en stijlvol, want zoo waren we nu eenmaal niet, en ook niet fantastisch en overdreven, want achter mij zitten vijf brave zeelui en twee sceptische geleerden als jury, met onzen leider Möller als voorzitter, en zooals ik hen ken, zullen zij wat de waarheid betreft het volle pond van mij eischen.
Ik ben geen schrijver van beroep en ronduit gezegd: dit is mijn eerste poging, om mijn gedachten en belevenissen tot hoofd­stukken te rangschikken - zoodoende moet u dus geen briljanten stijl van mij verwachten.
U mag eigenlijk heelemaal niets van me verwachten!
Het is slechts de poging van een bescheiden jongeman, om een reeks van kleurrijke belevenissen te verhalen op zijn weg rond. den bol dien wij de Aarde plegen te noemen.
Duizenden jonge menschen hadden dit minstens zoo goed, velen hadden het er zeker beter van af gebracht.
Maar het kwam nu eenmaal zoo uit, dat ik het lot uit de loterij trok, terwijl de anderen thuis moesten blijven, achter toonbank of ploeg, op hun kantoor of werkplaats.
Zij hebben daar beslist méér gelatenheid, moreelen moed en volharding betoond, dan ooit op heel de reis van ons is geëischt ­en voor hun genoegen werd dit boek geschreven.
Het wil verhalen van jongensdroomen die in duigen vielen, en van kleine voorvallen en van onopvallende namen op een land­kaart, welke voor ons tot een realiteit groeide, schooner dan de schoonste droom.
Het vertelt van bruine, zwarte en blanke menschen, van stille vaart onder 't maanlicht en van storm en hooge zee - en zijn ............................................