Verrassende ontmoetingen

A. Viruly

Uitg. van Holkema & Warendorf , hardcover met stofomslag
stofomslag is wat beschadigd, zonder jaartal

ONTMOETING MET DE OORLOG.
Met Marcelle en mij is het tenslotte nog heel goed afgelopen, veel beter dan de kapitein van het bootje van Ischia het zich heeft kunnen voorstellen. Ik bedoel, dat het helemaal niet met ons afgelopen is, zelfs die dreigende ochtend niet. Integendeel.

En zo stond ze dan die Aprilmorgen, toen ik uit Malinë, terugkwam, op het terras van Schiphol op mij te wachten, wat heel goed uitkwam want ik had haar 's avonds willen verrassen met een uitbundig Zweeds sjaaltje dat haar moest vertellen van de lente zó als die 's ochtends over de Sont getrild had — en dat kon nu meteen.

Blauw en geel was dat sjaaltje, zilver, rood en blauw de frisse, nieuwe verf rond de grote ruiten van stationsgebouw en verkeerstoren, waarin de witte wolken spiegelden, die mijn Kemphaan bij de Hollandse kust was gaan ontmoeten. Kijk, daar zakte ook net, blikkerende in de zon, de Hop er onder uit; die kwam uit Oslo en had sinds Sadervig precies een kwartier vliegens achter mij gehangen naar ik uit de radiobestekken begrepen had. De vlag van Amsterdam wapperde op de verkeerstoren in een jonge Westenwind, die duidelijk over een glanzende zee, duinen en tulpenvelden was gekomen.

„Jij weet niet, wat we gaan doen, hè? Ik wel, we gaan zeilen op de Westeinder," zei Marcelle. „Het was namelijk vanochtend niet alleen aan jouw Sont maar óók aan mijn Amstel lente. Terwijl jij 't sjaaltje kocht, belde ik dus 't jachthaventje op om een B.M. voor ons klaar te leggen. En je zeilspullen heb ik in een koffertje bij me. Wát dacht je daar van? Je hoeft toch niet door naar Shoreham?"