Van Scheepsjongen tot Schipper een zeemansleven

Leegwater J.

Uitg. J.H. De Bussy, hardcover met stofomslag, geillustreerd
stofomslag is beschadigd

Inleiding
Nadat ik, na een ruim 42-jarige Zeemansloopbaan, afscheid moest nemen van de zee, — de zee die des zeemans beste vriendin en oude getrouwe is, doch die hem tevens dikwijls harden strijd geeft wanneer de elementen zich ontketenen en hem de grootschheid der Schepping van meer nabij doet kennen; de zee, waarop de zeeman uit den glorieuzen tijd der zeilschepen, maanden achtereen rond zwierf, — heb ik mijn belevenissen, gegrond op aanteekeningen en herinneringen uit dien dikwijls harden, maar mooien tijd, in een boek verwerkt. Ik meende een korten blik op mijn jongensjaren niet achterwege te mogen laten om den lezer een indruk te geven van den tegenstand dien ik ondervond van de zijde mijner Ouders, —die als plattelandbewoners en met de beste wenschen en voornemens voor hun zoon bezield, — van de zee niets wilden weten en de algemeen gangbare opinie ten plattelande was wel, dat iemand die uit het „boerenland" naar zee ging, beschouwd werd als een „verlorene", iemand die aan den wal nergens voor deugde en wiep als „uitgeworpene" alleen de zee nog restte.

Oorspronkelijk bedoeld als een mooie herinnering voor mijn kinderen, kwam ik, na dit alles beschreven te hebben, tot de gedachte dat het wellicht geschikt zou zijn voor uitgave. Alvorens het een Uitgever aan te bieden, achtte ik het zeer wenschelijk het manuscript te laten beoordeelen door een deskundige niet alleen, doch iemand die bovendien het zeemansleven kende. Ik wendde mij daarom tot Kapt. Oderwald van wiens hand eenige mooie en boeiende boeken, het zeemansleven en de zeilvaart beschrijvende, waren verschenen en verzocht hem mijn werk te willen beoordeelen en zijn hooggewaardeerde meening daarover te zeggen. Hij was zoo vriendelijk en bereidwillig dit te doen. Na persoonlijke kennismaking bleek mij dat Kapt. Oderwald, evenals ik en zoovele anderen, „door de kluisgaten aan boord was gekomen", zooals de oude zeelui dat uitdrukten en ook als lichtmatroos was begonnen op onze mooie zeilschepen. Ik had dus den wind mee, zeilde met „opgebraste raas" en had geen beter beoordeelaar kunnen wenschen, want wie beter als hij, kon zich het leven aan boord uit dien tijd, de moeite en inspanning op de Zeevaartschool om een stuurmansdiploma te verkrijgen, beter indenken als degene die dat zelve doorleefd had.