Van Abessynie tot Hiroshima

Dr. Marcel Junod

Uitg. Ned. Boekenclub, hardcover, geillustreerd.

October 1935
De groene weiden en de donkere sparren, die de heuvel Hasenrain als met een mantel bekleden, verheffen zich boven de grijze daken van Mulhausen. Halverwegen de helling liggen trapsgewijze de gebouwen van het ziekenhuis, opgetrokken in de ruwe, harde steen van de Vogezen, middenin een park vol schaduw, bloemen en stilte. De weg, die zich tussen de bomen door slingert, loopt vlakbij de top uit op een alleenstaand paviljoen: dat van de chirurgische afdeling.
Daar begin ik in de herfst van 1935 mijn laatste jaar als inwonend assistent. Ik neem tijdelijk de plaats van de kliniekchef in en heb de verantwoordelijkheid voor 270 bedden. Derhalve heb ik weinig tijd om aan iets anders te denken dan de geneeskunde. Wij zijn met tien assistenten om zeshonderd zieken te behandelen. Wanneer onze wacht achter de rug is, spreken wij onder elkaar hartstochtelijk over onze gevallen, onze lectuur; doch het nieuws dat met grote koppen in de dagbladen verschijnt, bereikt ons slechts zelden. De buitenwereld loopt tot aan de buitenmuur van het ziekenhuis en daar binnen is er niets dat ons zou kunnen afleiden van wat ons onvermijdelijk in de gedachte blijft: onze zieken en hun lijdenen het risico dat verbonden is aan een ingrijpen met het doel een mensenleven te redden.
Als ik op de 15e October, 's morgens om 8 uur, de zaal binnentreed, komt een ziekenoppasser mij achterna:
"U wordt aan de telefoon geroepen uit Geneve." .
Ik herken de stem van een vriend van mij, die mij, toen ik achttien jaar was heeft geholpen bij het leiden van de Beweging tot Hulpverlening aan Russische kinderen. Ik weet dat hij van de vorige oorlog af met onvermoeibare toewijding zijn steun geeft aan het Internationaal Comite: van het Rode Kruis.