Tussen Noord en Lek, het land van de molens

Uitg. Voorhoeve, hardcover, geillustreerd
zonder jaartal, band wat verkleurd

De landen tussen Noord en Lek hebben een oude, nogal waterige geschiedenis


Middeleeuwse machthebbers hadden meer te vertellen dan moderne mo- narchen en hun ministers met elkaar. Adellijke Heren, waarvan de faam gaat, dat het slecht kersen eten met ze was.

Die van de Alblas en de Noord verdienen toch nog een extra vermelding. Zij lapten zelfs grafelijke overreding en aandrang aan hun rijlaarzen. De graaf heette Floris.

Floris V, der keerlen God, Graaf van Holland.
Hij wendde als primus inter pares zijn invloed aan om eindelijk eens orde te stellen op het Alblasserwaardse waterfront.
„Wie het water deert, die het water keert."

In de Alblasserwaard had iedere baljuw, baron, ambachtsheer en drossaard de wijsheid uit deze oude zinspreuk verheven tot lijfspreuk voor privé-gebruik en een dijkje om het eigen machtsgebied opgeworpen. De waterwolf was helaas de enige, die geen respect wist op te brengen voor hoogheerlijke pretenties en dus had de Alblasserwaard in het natte getijde meer van de waterige Alblas dan van een voor boeren en burgers bewoonbare Waard.

Er was een krachtige figuur nodig om de redelijkheid te doen zegevieren over prestige en pretentie.
Die figuur trad naar voren in de persoon van de Graaf van Holland. Hij bracht …............