Toen Merckx er nog was

Andre Blancke

Uitg. Het Volk, softcover, geillustreerd.

Meer dan twintig Ronden van Frankrijk heeft André Blancke er opzitten. De meeste ervan toen onze vertegenwoordigers doorgaans alleen maar goed waren voor ereplaatsen na de gouden, zilveren en bronzen uitblinkers. Die strijd zonder uitkomst, zonder hoop op - eindelijk - nog eens een Tourzege na Silveer Maes, had vanzelfsprekend ook een zekere charme. Bovendien scherpte de lange reeks nederlagen het verlangen aan naar een nieuwe "eigen" winnaar.

Eindelijk kwam met Eddy Merckx de atleet die het na dertig jaar klaarspeelde om de Belgische wielerenthousiasten weer te laten juichen. Met zijn komst begon in 1969 een glorieus tijdperk voor de Belgische wielerjournalisten. Ze voelden zich met deze superman van de fiets de koningen te rijk, al begon de Merckx-suprematie tenslotte erg zwaar door te wegen. De superlatieven geraakten inderdaad uitgeput en het eindigde ermee dat we op een dag 'n doorgewinterde wielerjournalist na de zoveelste zevenslager van Eddy mistroostig hoorden zuchten: "Wat nu weeral geschreven ... "

André Blancke, die uiteraard de Tourende Merckx op de voet volgde, heeft die zucht nooit geslaakt. Hij vond in winst of verlies van Eddy altijd voldoende stof om zijn lezers te boeien.

Nu Eddy Merckx er niet meer bij is en we in de Ronde van Frankrijk staan waar we vóór de schitterende periode stonden, zette André zich opnieuw voor de schrijfmachine om het allemaal nog eens te memoreren.

Het werd deze" Toen was Merckx er nog". We maken ons sterk dat de ontelbare aanhangers van het wielerfenomeen met volle teugen zullen genieten.

JAN CORNAND