Sport-parachutisme

Wilfried de Neef

Uitg. Pegasus Dilbeek, softcover, geillustreerd
leesvouw in omslag

Over sportparachutisten wordt van alles verteld, het gekste eerst. De veelal twijfelachtige epitheta waarmee de leek - de whuffo, zoals de Amerikaanse springers hem lichtjes meewarrig noemen - de parachutist bedenkt, kennen we zo langzamerhand wel. Niemand schijnt er zich bewust van te zijn dat valschermspringen zo oud is als de straat en pas nu, in zijn moderne vorm van gesofistikeerde verscheidenheid, eindelijk de oeroude wens van de homo sapiens totaal en onbeperkt verwezenlijkt. Ook de springer zelf is vaak niet vrij van schuld: hij evalueert meestal niet genoeg het unieke proces dat hij binnen het parachutisme doormaakt, waardoor zijn psychische en mentale groei niet de hoogten bereikt van zijn fysische en sportieve prestaties. Even verduidelijken.
Reeds in de prilste tijden van zijn ontstaan begon de mens in de natuur in te grijpen. Zonder deze onhebbelijkheid was er trouwens nooit beschaving geweest, maar dat is een ander thema. Al gauw leerde hij allerhande vitale technieken beheersen: hij kon rennen als een paard, sluipen als een slang, klauteren als een aap, zwemmen als een vis. Maar vliegen als een vogel was er niet bij. Hoe meer hij evolueerde, natuur en omgeving begon te beheersen, hoe perfecter zijn technieken en eventueel hulpmiddelen er gingen uitzien. En de wens om te vliegen bleef. Onvervulbaar. Ze kreeg een quasi goddelijke dimensie: in alle mythologieën van alle volkeren komen vliegende halfgoden en mensen voor. De pogingen van mensen om ook het luchtruim te veroveren - bijna de goden gelijk! - liepen steeds op persoonlijke ondergang uit.
.............................................................................................................................