Skutsjesilen

Lieuwe Pietersen

Uitg. Laverman, softcover, geillustreerd.

With a Summary in English


15 augustus 1957.
Zwaar geladen hangt de lucht boven het Sneeker meer. Krachtige windstoten, uitlopers van een onweersbui, brengen het water in heftige beroering. Riet­kragen, aan de boorden van de grote plas, bewegen driftig heen en weer onder het aan- en afrollen van de witgekraagde golven. Het grauwe grijs van de wilde lucht vloeit aan de horizon ineen met het grijs van het woeste water. Heel dit landschap, eigenlijk een echt herfsttafereel, in zijn sombere eenheid van land, lucht en water, draagt een voelbare spanning uit.
Dit zijn de omstandigheden, waaronder de laatste wedstrijd in het Skûtsjesilen 1957 wordt gehouden. Iets van die spanning, van het woeste spel der natuur­elementen, deelt zich mee aan de bemanningsleden der skûtsjes. Hierbij komt nog, dat deze laatste strijd van de jaarlijkse kompetitiereeks de beslissing moet brengen voor het kampioenschap. Bedenk verder, dat reeds een twaalf­tal dagen zenuwslopend wedstrijdvaren achter hen liggen en een ieder zal zich een duidelijke voorstelling kunnen maken welk een emotionaliteit schuil gaat achter die maskers van vrij onbewogen schipperskoppen.
Berend Mink van Eernewoude legt met zijn ploeg de laatste hand aan de voorbereidingen. Zoon Joop wordt door fokkenist Tjitte Brouwer in de mast (omhoog)gedraaid om de stroppen en de blokken te controleren. Een nieuw zeilsval wordt bevestigd, risico moet worden vermeden: de voorsprong van drie punten in het klassement is niets te veel. Freerk Bosscha zet de zwaarden in het vet, Ale Pietersma is bij de zeilschoot bezig. Een ieder is in touw, een ieder kent zijn functie. Eén ding hebben ze allen gemeen: het fronsende voorhoofd bij een blik op het jagen der wolkenvelden. Zou het tuig het houden? Er moest toch maar gereefd worden. Een reef er uithalen, gaat gemakkelijker dan één er in zetten.
Dan is het zover. Het tuig erbij gedraaid, de touwen los en het schip kiest het roerige sop. De bemanning is fel geconcentreerd, het parool is: alles er uit­halen wat er in zit en "pikke, hw at der to pikken falt", al is het een halve scheepslengte. De vrouwen op de kant, minstens zo gespannen, geven hun mannen enkele wenken en bemoedigende woorden mee op reis. "Om de sport sile, hear", roept er één, wel wetend dat haar "folkje", hoewel sportief, ........................