Reis om de wereld

Francesco Carletti

Uitgever: Kruseman, hardcover, geillustreerd


INLEIDING
FRANCESCO CARLETTI werd in 1573 of '74 geboren te Florence als zoon van een Florentijns koopman, en stierf in zijn vaderstad in 1636. Hij werd op 18-jarige leeftijd naar Spanje gestuurd en trad daar in dienst bij een Italiaanse koopman die in Sevilla gevestigd was. Twee jaar later, in 1594, reisden hij en zijn vader, Antonio, naar de Kaap Verdische eilanden om er negerslaven te halen, die zij overbrachten naar Cartagena op de noordkust van Zuid-Amerika en daar verkochten.

Het oorspronkelijke plan was om na deze transactie per eerste gelegenheid terug te keren naar Europa. Aangelokt evenwel door ver­halen over fantastische rijkdommen in Lima, 'waar de Spaanse kooplieden hun matrassen spreiden op stapels goud- en zilverstaven en waar iedere schoenlapper uit zilveren borden eet,' trokken de beide mannen naar Peru. Dezelfde belust­heid op winst dreef hen achtereenvolgens naar Mexico, naar de Filippijnen, naar Japan en naar Macao, een eiland voor de Chinese kust.

Voor Antonio Carletti was dit het eindpunt van de reis; hij stierf op 20 juli 1598 en werd in de bisschoppelijke kerk van Macao begraven. Alleen zette Francesco de tocht voort naar Malakkaen Goa. Het traject van Goa naar Portugal via Kaap de Goede Hoop zou de laatste etappe zijn van zijn reis om de wereld. Doch het noodlot had anders beschikt: het Portugese galjoen waarop hij zich met al zijn bezittingen te Goa had ingescheept, werd bij St. Helena prijs gemaakt door twee Zeeuwse schepen. Francesco Carletti bewoog hemel en aarde om mee te reizen naar Zeeland onder het motto: 'waar mijn koopwaren heen gaan, daar ga ook ik heen, er kome van wat wil'.

Direct na aankomst in Middelburg begon hij een wanhopige strijd om zijn bezittingen uit de kraak terug te krijgen, zijn rechten baserend op het feit dat hij 'de nederige onderdaan was van een vorst die niet in oorlog was met hun land'. Ondanks brieven van de Groothertog van Toskane aan Prins Maurits, ondanks aandringen van Prins Maurits en van de Staten Generaal bij de Zeeuwse autoriteiten om tot een snelle regeling te komen, hielden de Admiraliteit van Zeeland en de beheerders van de Kamer Zeeland der oostindische Compagnie de zaak drie jaar slepend. Tenslotte werden …………………………….