Pygmeeën

Dr. Paul Julien

Uitg. Scheltens & Giltay, hardcover, met 35 opnamen van den schrijver, zonder jaartal.



VOORWOORD
Een boek dat over de kleine jagers van het Afrikaanse oerwoud spreken wil en deze primitieven niet op de eerste plaats als wetenschappelijk probleem wil zien, maar boven alles als medeschepselen, als mensen naast ons, een boek dat vertellen wil van jaren arbeid onder de Pygmeeën van de equatoriale bosgordel van Afrika,
aan wie zou ik dat anders moeten opdragen dan aan jullie zelf, mijn kleine bruine vrienden van het equatoriale woud?
Sedert ik, nu bijna dertig jaar geleden, thuisvarend uit Indië, in een stormachtige nacht de donkere kustlijn van jullie werelddeel voor het eerst nabij zag, was ik gegrepen door de wilde grootsheid van dit continent, geboeid door de talloze problemen waarvoor de Afrikaanse mensheid ons stelt.­
Bijna twintig jaren van arbeid heb ik sedert dien aan Afrika gewijd en vele herinneringen beginnen allengs te verbleken. Jullie echter vergeet ik niet. Ik denk aan de ou'de Ngorm, aan Nkonga, aan de dappere Nkom uit het stille kamp Balah, aan Nguélé, de rampzalige van Mbei, aan Yassa, aan Yamban, de waardige Nganga van de bossen langs de Dzjah, ik denk aan Tebi, aan Epoûbé, aan Yayomba, ik denk ook aan de oude Akoumbéng, die in een leven vol leed haar tien kinderen verloor, het laatste vermorzeld door een olifant, en aan de honderden anderen, die ik niet noemen kan.
Velen zijn sindsdien voor altijd heengegaan en rusten ergens - niemand weet waar - in de duffe schemer van het oerwoud.
Geen van jullie heeft er een vermoeden van dat dit boek jullie leven beschrijft. Niemand van jullie heeft ooit een enkel woord kunnen lezen, weet zelfs wat een boek is, maar met feilloze intuïtie hebben jullie begrepen, dat je in mij een vriend had en je hebt dit beantwoord met roerende trouw.­
Nog herinner ik me hoe ik destijds uit het gebied ten zuiden van de Dzjah vertrok, en hoe jullie, twee dagen lang in regen en brandende zon, door bos en savanne marcherende, mij begeleid hebben tot aan de rivier. Daar staken jullie je lansen in het vochtige oeverzand. Verder kon je niet gaan, want geen van jullie was ooit deze stroom gepasseerd en een land dat je niet kent, betreedt je niet: zo zijn de grenzen van jullie wereld.
Of, na twintig jaren arbeidens in equatoriaal Afrika, Gods hand mij nogmaals naar Afrika terug zal voeren, ik weet het niet, maar mocht dit zo zijn, dan zullen jullie wouden het doel van mijn reis vormen en zal mijn arbeid opnieuw gewijd zijn aan het kleine bosvolk, waaraan ik mijn hart heb gegeven.­
PAUL JULIEN