Pelgrims, Rovers en Demonen

Alexandra David-Neel

Uitg. H. Meulenhoff, hardcover, geillustreerd met 51 afbeeldingen.
rug kwetsbaar, door het boek heen lichte roestvorming.
zonder jaartal

TER KENNISMAKING.
Edmund Candler die in 1904 deel uitmaakte van een engelse expeditie naar Lhassa schrijft in zijn boek The Unveiling of Lhassa:
„Tibet is niet altijd voor vreemdelingen afgesloten geweest; tot het einde der 18e eeuw waren het alleen de terreinmoeilijkheden en het klimaat ( physical obstacles) die den toegang tot de hoofdstad versperden. Jezuïeten en Capucijners hebben Lhassa bereikt en er langen tijd doorgebracht. Ze werden geholpen door het Tibetaanse gouvernement. De eerste Europeanen, die betrouwbare berichten over hun tocht hebben nagelaten waren de vaders Grueben en d'Orville, die van China kwamen en de Siningroute hadden gevolgd. Zij bleven twee maanden in Lhassa.

In 1715 bezochten de vaders Jezuïeten Desideri en Freyre Lhassa. Desideri bleef er dertien jaar.

In 1719 bouwde Horace de la Penna er een kapel en een hospitium voor de missie van Capucijners. Zij moeten velen hebben gekerstend. In 1740 zijn deze zendelingen verjaagd.

De Hollander van der Putte was de eerste leek die de hoofdstad van Tibet binnendrong. Hij kwam in 1720 en bleef er enkele jaren.
Vervolgens zijn er geen berichten over bezoeken van Europeanen voor 1811. Thomas Manning is de eerste Engelsman die er in het gevolg van een chinesen generaal komt. Hij had dien generaal in Phari Dzong ontmoet en hem medische diensten bewezen. Hij is er een maand geweest. Toen kwam zijn leven in gevaar en moest hij vluchten langs denzelfden weg, waarlangs hij gekomen was.

Volledigheidshalve moeten nog twee Engelsen worden genoemd, die in 1774 en '83 door Warren Hartings naar den Tasji-lama waren gezonden, maar niet verder dan Jigatse kwamen.