Pelgrim in een ander Amerika

Léonard van Taizé

Uitg. Luyten, softcover
sticker op omslag, met stift getal op omslag en schutblad geschreven, bibliotheekstempel carmelklooster zenderen op omslag en titelblad.


Ooit ben ik gefascineerd geraakt door een clown in het Central Park in New York. Die jongen speelde niet voor clown, die wás clown. Maar hij verbaasde mij helemaal toen hij een 10-dollar biljet weigerde met een bedankje en de opmerking: Ik heb het niet nodig. Vandaag heb ik voldoende om van te leven.'

Vervolgens vroeg hij aan de man voor het bedrag appels te kopen, dan kon heel de kring daarvan genieten. Tot ons geluk kocht de man die appels en we hebben die lachend opgegeten. Omdat zich dit afspeelde in het park, kwamen steeds nieuwe mensen nieuwsgierig kijken. Ik dacht: wat jammer nou, jullie hebben het verhaal gemist en de appel. Ineens had ik toen het gevoel van iets heel vertrouwds. Zoiets van: dit heb ik meer gezien, mensen die een verhaal en een teken gemeen hebben.

Toen ik dat later de clown vertelde, nadat we in het gras waren gaan zitten, zei hij met een big smile: 'Dat is 2000 jaar oud!' Het Jezusverhaal en de tekenen van brood en wijn begrepen we samen. Ik kom uit Holland,' zei ik tegen hem, 'als ik dit verhaal tegen mijn vrienden daar vertel, dan zullen ze het niet geloven.'

Hij lachte stralend: 'Ach, dat weet je toch, dat is toch ook 2000 jaar oud!'
Wat wil het toeval. De volgende dag ontmoette ik vrienden van de clown. Zij vertelden mij onder meer dat hij een master-degree in filosofie en een doctoraat in geschiedenis bezat. Zijn studie had hij afgemaakt, zoals hij dat noemde, aan de clownsschool van het beroemde circus Barnum and Bailey. Nu zag hij zijn levensopdracht om op plaatsen waar mensen elkaar kruisen, in parken en op pleinen, even een moment van vrede te zijn. Even een glimlach in het hart van New York. Dat was zijn roeping. Dat was zijn leven. Het was 1973 toen ik hem zag.

Tien jaar later, toen ik weer voor een lange tijd terug was in de States, las ik in een ontroerend krantenartikel dat hij, 40 jaar oud, was overleden. Aangereden op een kruispunt van wegen! Of moet ik zeggen aangeraakt ? Een glimlach minder op de wereld dacht ik bij mezelf. .............................