Op Zuidervaart

F.D. Ommanney

Uitg. H. ten Brink, hardcover, afbeeldingen, zonder jaartal.

Aan de Officieren, Geleerden en Schepelingen van het Koninklijke Expeditie-schip Discovery II, waarop ik heb gevaren.

Dit boek wil niets anders zijn dan een verhaal van wat ik zelf heb meegemaakt en is in geen enkel opzicht een verslag van het werk dat uitgevoerd werd onder de auspiciën van de 'Discovery' Commissie in opdracht van het Gouvernement van de Falklands Eilanden. De auteur betuigt zijn dank aan dit Gou­vernement voor de toestemming het boek uit te geven.

Boek is smoezelig, oud en wat kwetsbaar.

HOOFDSTUK I.
Zuidwaarts.
De drijvende traankokerij Antarctic had er blijkbaar niet veel zin in om de Barry Docks te verlaten. Ze werd vooruitgeduwd, getrokken en opzij geschoven door sleepboten, die zwarte rookwolken in de heldere Septemberlucht uitbraakten. Op de kade en de sleepboten stonden de mensen te roepen. Maar het was ook niet te verwonderen, dat het schip niet erg mee­werkte. Het was op weg naar het ijs van de Zuidpoolstreken, om daar een seizoen op de walvisvangst te gaan en tussen haar en die ongastvrije streken lagen de "roaring fourties", de stormen op veertig graden zuiderbreedte.
Er waren heel wat mensen afscheid komen nemen op deze mooie avond van September 1929. In de salon hing nog een benauwde rooklucht en de tafel stond nog vol met glazen, die een hofmeester juist wegruimde. Toen Wheeler en ik de salon binnenkwamen, nadat we aan boord waren gegaan, was die vol heren met dophoeden, die druk bezig waren whisky te drinken. Nu stonden ze in een groep op de kade met hun dophoeden naar ons te wuiven, dwaas verkort door de hoogte, van waaruit we op ze neerkeken. Toen we langzaam door de sluisdeuren schoven, klonk uit de verte ,het geluid van een trompet. Terwijl we zachtjes de brede rivier op dreven, speelde een orkestje op een schitterend verlichte pier het "God save .......................