Op Safari, het verhaal van mijn leven

Armand Denis

Uitg. Stok, hardcover met stofomslag, geillustreerd.
zonder jaartal

Hoofdstuk 1
Novice
HET IS LAAT EN HET HUIS SLAAPT. VANAVOND MOET IK DE twaalf-en-een-halve mijl naar de luchthaven van Nairobi rijden om de laatste film van onze lopende televisieserie mee te geven met de Cornet van vrijdagavond, die hier landt op weg van Johannesburg naar Londen. Over een paar uur wordt hij op London Airport uitgeladen. Voor ons is dan weer een periode van werken voorbij en hebben we een paar weken vrij voordat onze volgende expeditie naar de oerwouden van Suriname begint. Niettemin ben ik vanavond rusteloos, en hoewel het al na middernacht is kan ik niet slapen.

Toen ik van de weg af de oprit inreed scheen de maan zo helder, dat ik mijn huis met zijn lange witte veranda zag afsteken tegen de grote vlakte erachter en de paarsachtige Ngong Heuvels, die zwaar optorenen tegen de horizon. In de verte blafte een jakhals. Kikkers kwaakten in het slootje langs het oprijpad en terwijl ik hier zit, in de langwerpige kamer achter in het huis, die ik gebruik als kantoor en als montageruimte voor mijn films, hoor ik ze nog steeds. Het is zo'n geluid, dat je nooit vergeet, en het is een van die dingen die ik mis wanneer ik lange tijd weg ben uit Afrika.

De afgelopen acht jaar hebben we hier gewoond, Michaela en ik, en dit huis gebruikt als basis voor onze talrijke reizen om de wereld. Ik, die jarenlang een afschuw had van huizen, bezit nu een eigen huis. Ik, die nog steeds de tent en het hotel beschouw als de twee gezegendste uitvindingen van de mens, heb dit huis zelf ontworpen en toezicht gehouden bij de bouw. Acht jaar is het ons hoofdkwartier geweest, de plaats waar we onze films en televisieprogramma's ontwierpen, onze expedities uitrustten, dieren hielden en terugkeerden om onze films af te maken.

Het is een merkwaardig plekje. Onze tuin bestaat uit honderdduizend vierkante meter beboste heuvel, het soort landschap dat eens uitgestrekte delen van Oost-Afrika bedekte, en afgezien van de paar paden die we gekapt hebben, hebben we het gelaten zoals het was, zo dat er nog altijd wilde orchideeën groeien tegen onze bomen .............