Ontwikkeling en karakter der oude monumentale Glasschilderkunst

A. van der Boom

Uitg. A.J.G. Strengholt, hardcover, geillustreerd, zonder jaartal

INLEIDING
Gedurende een bijkans duizend-jarige evolutie is het glasschilderen, in de beste perioden van zijn ontwikkeling, een der meest markante uitingen van West-Europeesche kunst geworden, en wel in het bijzonder van diè landen, waar de mensch door de gloeiende kleurmozaïeken der vensters nieuwen luister en meer intensiteit trachtte te schenken aan het, door de atmosfeer, versluierde licht. Als alle andere kunsten wordt ook de glasschildering in den geest des kunstenaars geboren, maar daarnaast dankt zij, in haar ruige samenstel van felle kleur en donkere, zwarte teekening, bovendien elken dag opnieuw haar leven aan de opkomst van de zon, aan het ontwakende licht van de Ooster kim.

Zoo zal de glasschildering — deze welhaast meest immaterieele kunstuiting — den voor haar transcendentale schoonheid gevoeligen beschouwer altijd weer opnieuw kunnen boeien, door de nimmer constante pracht van haar kleur, door de vibraties van het licht, als ook door de verheven structuur harer voorstellingen.

„Er zijn twee vormen van schilderkunst, een die het zonlicht met zijn spel van licht en schaduw imiteert en daarbij een illusie tracht te wekken van de volledige, tot diepte gevormde, ruimte; en daarnaast de andere, die terwijl hij het natuurlijke daglicht bemachtigt en het aanwendt voor eigen doeleinden, welke niet die van de natuur zijn, dit een bijzondere kwaliteit schenkt, het tot leven wekt in ......