Mijn zoon is verslaafd

Een lijdensweg door de hulpverlening

Jan Woelre

Uitg. Bzztoh, softcover.



In het jongerencentrum deden ze nergens moeilijk over en Peter probeerde alles, ook heroïne. Hij vond het lekker en het werkte allerminst verslavend. Anderhalf jaar later had Peter een andere ervaring: het werkte wel degelijk verslavend. Anderhalf jaar daarop zag hij nog maar één uitweg om van zijn heroïneverslaving af te komen: zelfmoord.
Na de eerste poging schrijft de vader van Peter het verhaal van de mensen in zijn omgeving: zijn ouders, zijn zuster en zijn vriendin Marlene. Ze houden van elkaar, vechten samen, huilen, drinken en lachen ook. Maar tegenover die menselijke uitingen staan de opmerkingen van de psychologen en psychiaters, de deskundigen, die alleen maar beschuldigingen uiten, de ellendige situatie versterken en Peter helpen aan motieven, zelfs aan geld voor heroinegebruik.
Mijn zoon is verslaafd, aanvankelijk misschien bedoeld als een in memoriam, is een verslag geworden van de therapeutenwaanzin. Een deel dat werd gepubliceerd in Het Parool droeg bij tot het afkicken van Peter van de hulpverlening en, indirect, van de heroïne. Dat was in december 1983. Nu woont hij weer in Amsterdam, dicht bij zijn vriendin. Met haar gaat hij in de hulpverlening werken.
Jan Woelre geeft les aan een sociale academie. Emma Brunt schreef in de Haagse Post over hem: 'Ik vind dat hij dit lugubere mechanisme prachtig en scherpzinnig ontleed heeft. Zonder zelfbeklag, maar tot de tanden gewapend met een zeer begrijpelijke woede en verbittering, eist hij het recht op om niet door een zelfgenoegzame inquisitie van zieleknijpers bij verstek veroordeeld te worden tot brandstapel of het vagevuur'.