Mijn vrienden in Khartoem

Margaretha Ferguson

Uitg; Leopold, hardcover.

De enige persoon die ik kende in heel Soedan liep ik mis bij aankomst op het vliegveld.
Het was kwart voor elf, zaterdagavond. Ik zag me omringd door grote donkere onbekenden. Sommigen hadden baretten op en korte kaki broeken aan, als in een koloniale Engelse film. Twee Duitse meisjes die bij mij in het vliegtuig hadden gezeten, in Frankfurt al waren ze ingestapt met het nonchalante van de blanke vrouw in de tropen, een zomerjurkje, slippers, en wat slordige manden aan de arm, kusten een dikke zwarte heer.

Dat wordt straks een bacchanaal dacht ik jaloers. Het werd leger in de ruimte waar de douane achter de balie kruisen zette op koffers en plunjezakken. Zwijgende mannen in witte gewaden stonden te nietsdoen. Ik keek rond. Dat hielp niet. Een klein kereltje pakte mijn bagage op, maar waar moest ik heen? Ik slenterde achter hem aan tot de stoep van het gebouw, verder wilde ik niet. Op hun gemak kwamen taxichauffeurs aanlopen, ik zei nee, ik wacht op iemand. Buiten was het stikdonker, het zou koloniale romantiek zijn het Afrikaans duister te noemen. Het was er immers op dezelfde manier donker als in Amsterdam, dus met lichten van aan- en afrijdende auto's waarin nog steeds niemand, en een dooie neonschijnwerper hier en daar. De kleine kruier bleef aan mijn zijde, zonder een teken van ongeduld.

Ik liep terug, naar de baretten. Van de een naar de ander, tot ik iemand vond die meer dan twee woorden Engels kende en achter een bureau zat met een telefoonboek. Ik heb alle telefoonnummers thuisgelaten zei ik. De gids was in het Arabisch, wat ik niet kon lezen noch spreken, bovendien, zei de beambte, was het boek twee jaar oud, nieuwe adressen of nieuwe nummers stonden er toch niet in, hij keek de namen langs maar de gezochte vond hij niet. Het was maar het beste ...................