Met fiets en tent naar de Orient

G. Monnink

Holland Uitgeversmaatschappij Amsterdam, hardcover, geillustreerd.


MEN kan niet zeggen dat de gemiddelde Nederlander veel fantasie heeft overgehouden, althans niet wanneer men hem meet aan zijn voorvaderen, die steeds tot de eersten hebben behoord als het ging om verre tochten en onzekere expedities. De auteur van dit boek behoort stellig tot dit steeds verder uitstervend ras van avontuurzoekers. Diverse wonderlijke reizen heeft hij in de loop der jaren ondernomen en daarmee verwierf hij zich al spoedig de naam van een bekend globetrotter.

Nadat Monnink reeds in vele binnen en buitenlandse bladen over zijn tochten vertelde, presenteert hij zich nu voor het eerst met een boek, en daarin doet hij ons het verhaal van een van zijn boeiendste ondernemingen. Het was kort voor de oorlog, dat hij vergezeld van een even ondernemende makker uit Nederland vertrok voor een grote fietstocht dwars door Europa naar de landen aan de Aziatische kant van de Middellandse Zee, naar Palestina vooral. Over deze avontuurlijke tocht vertelt hij ons in dit boek op een pittige en onopgesmukte wijze. Met spanning volgt de lezer hem en zijn vriend door de eindeloos trieste poesta's van Hongarije en over de winterse bergen van de Balkan en Klein-Azie. We maken hen mee in riskante ontmoetingen met Balkan-zigeuners en obscure Turken, en we volgen hen op hun escapades in de sloppen van Budapest en Istanboul. Het hoogtepunt van alles vormen echter wel hun belevenissen in het Heilige Land, in Haifa en Jeruzalem, waar zij telkens in de bloedige verwikkelingen tussen Arabieren en Joden betrokken dreigen te raken.

Monnink speelt zeker niet de held, en juist dat maakt zijn boek zo aantrekkelijk en... geloofwaardig. Hij weet op een geestige manier te vertellen, vol zelfironie, en bovendien met zin voor schoonheid en romantiek. Maar vooral: hij boeit de lezer, bladzij na bladzij.
Het boek eindigt op onverwacht romantische wijze en ieder die het dichtstaat zal, alleen daarom al, vol spanning uitzien naar het tweede deel, waarin de auteur over zijn belevenissen in Egypte vertelt en over zijn latere terugtocht, eveneens per fiets, naar Nederland.


Toen ik tenslotte, na nogal eens een keertje gestraald te zijn, slaagde voor onderwijzer, was er geen enkele kans meer op een betrekking. Het gevolg was, dat ik mezelf maar met 't lot verzoende, wel niet voor schoolmeester in de wieg gelegd te zijn, en tot verdriet van mijn brave ouders een heel apart leven ging leiden. ’s Avonds laat, als andere mensen vermoeid van hun dagtaak gingen slapen, zwierf ik alleen rond.
Wanneer de oude klokketoren zijn twaalf zware slagen over het slapende stadje dreunde en de maan fantastische schaduwen toverde in de smalle straatjes, met hun schilderachtig oude huisjes en hier en daar een enkele late voetganger, die haastig zijn slaapstee opzocht, - dàn eerst begon mijn nachtelijk leven: eenzame zwerftochten, uren ver in 't rond, totdat in het Oosten de morgen begon te klaren. Langs boerenhoeven met wazige contouren, of strakomlijnd in het zilveren maanlicht, ging het dan, langs koeien in frisbedauwde weiden, die met goedigverbaasde ogen naar mij, mysterieuze wandelaar staarden; door dichte bossen, die geheimzinnig ruisten hun lied van de nacht.

Onverschillig of er een klare sterrenhemel stond of dat uit een sombere lucht een eindeloze regen droop, gure koude sneeuw het landschap beplekte, ofwel een woedende herfstwind de bomen en bladeren geselde. Juist temidden van de opgewonden elementen was dit rondzwerven voor mij een onzegbaar genot. M'n fantasie werd er al meer door opgezweept en ik kon me heel goed voorstellen, hoe Gods grootse natuur er zou uitzien in andere verre landen, waarnaar mijn hart steeds sterker begon te trekken. Heel vaak begeleidde me op mijn nachtelijke tochten m'n oude sterke fiets als een vertrouwde metgezel. Na zo'n vermoeiende fietsnacht nu droomde ik eens, dat ik op mijn karretje een ontzaggelijke tocht maakte door vele, vele landen.

Mijn koene droomfantasie bracht me over hoge beboste bergruggen, door eindeloze vlakten en steppen met hun schilderachtige herders en poestakudden. Ik zag de zigeuners in hun vieze wagens, ik zag olijfkleurige vrouwen rond kleine vuurtjes, die me nieuwsgierig nastaarden. Over de ruwe onbedwongen bergketens van de Balkan trok ik, voorbij ………..