Mens en Walvis

R.B. robertson

UItg. H.J.W. Becht, hardcover , geillustreerd
zonder jaartal

Voorbericht
„Als je soms een boek schrijft over de walvisvaart," zei mijn goede vriend, de hoofdcontroleur, „vertel dan niet helemaal de waarheid. Als je dat wel doet, is er niemand aan wal die je gelooft en onder de walvisvaarders zal je niet erkend worden als een van de hunnen; want niet één schrijver-walvisvaarder heeft ooit de zuivere waarheid verteld sinds Herman Melville op dit gebied de normen heeft aangegeven."

Ik was het niet met de controleur eens, en toen ik aan dit boek begon, was ik van plan om de wederwaardigheden van de expeditie waartoe ik behoorde en de karakters van degenen met wie ik in contact kwam zo waarachtig en accuraat weer te geven als mogelijk is voor een amateur die de standaard van een goed journalist wil benaderen.
Al spoedig merkte ik dat dit onmogelijk was. Een dokter kan niet over zijn patiënten praten, een scheepsofficier niet over de bemanning.

Dus wijzigde ik mijn oorspronkelijk plan en hoewel ik niet zover ben gegaan om mijn „Acushnet" te bemannen met de matrozen van de „Pequod", heb ik het vermeden om een herkenbare beschrijving te geven van personen, die bij deze expeditie betrokken waren, terwijl ik wel tracht een juist beeld te geven van de moderne walvisvaart.

De walvisvaarders in mijn boek zijn echt in die zin, dat ze sommige eigenschappen hebben van de mannen die ik kende en andere van mensen over wie ik hoorde vertellen —alleen de walvissen zelf worden beschreven precies zoals ze zijn.