Marquez liefde in tijden van cholera

Gabriel Garcia

Uitg. Meulenhoff, softcover.

HET WAS ONVERMIJDELIJK: de geur van bittere amande­len deed hem altijd denken aan het lot van gedwarsboomde liefdes. Dokter Juvenal Urbino had hem waargenomen vanaf het moment dat hij het huis betrad dat nog in schemer was gehuld en waar hij met spoed naar toe was gesneld om een geval te behandelen dat voor hem al sinds vele jaren geen haast meer had. De Antilliaanse vluchteling Jeremiah de Saint-Amour, oorlogsinvalide, kinderfotograaf en zijn schaaktegenstander met het meeste mededogen, had zich­zelf voor de kwellingen van het geheugen gespaard met behulp van een rookoffer van cyaangoud.

Hij vond het met een deken bedekte lijk op het veldbed waarop hij altijd had geslapen, vlak bij een krukje met de bak die had gediend om het gif in te laten verdampen. Op de grond, vastgebonden aan een poot van het veldbed, lag het uitgestrekte lichaam van een grote, zwarte Deense dog met een sneeuwwitte borst en naast hem lagen de krukken. Het verstikkende, bontgekleurde vertrek, dat tegelijk als slaapkamer en als laboratorium dienstdeed, begon nog maar net verlicht te worden in de gloed van de ochtend­stond door het open raam, maar het was voldoende licht om onmiddellijk de autoriteit van de dood te herkennen. De andere ramen, evenals iedere kier in de kamer, waren gekneveld met lappen of verzegeld met stukken zwart kar­ton en dat verhoogde de drukkende benauwdheid. Er stond een grote tafel stampvol potjes en flacons zonder ..................................