Legionnair door No. 61842, van Marokko's vagevuur naar de hel van Indo China

No. 61842

Uitg. Meulenhoff, geillustreerd, schutblad ontbreekt, leesvouw in laatste paar blz.


PROLOOG
HET begint er op te lijken dat hier, waar ik nu ben (vier oceanen verder-op), mijn zwerftocht door het leven voorgoed een rustpunt zal vinden.

Het zand is wit en warm, de lagune hemelsblauw en omzoomd door palmen, die in de passaatwinden bewegen; dat maakt slaperig en tevreden. Maar ik heb nog een belofte in te lossen, die ik bijna vijftien jaar geleden heb uitgeschreeuwd tegen de commandant van de Compagnie de Discipline in Colomb-Bechar. Toen was het nog geen belofte, maar de cafard, de woestijnrazernij, die in hem losbreekt als Mies de legionnair opeens teveel wordt; maar nu alles achter de rug is en ik al bijna als een vreemdeling naar mezelf en naar mijn ervaringen in het Vreemdelingenlegioen kan kijken, nu is het een belofte geworden.

Dit boek is er de inlossing van.
Soms verbaas ik er mij over, hoe vreemd het leven de mensen been en weer kan smijten; maar bij mij heeft de zucht naar het avontuur nog een woeste slinger meegegeven.

Dat klinkt groots en onwaarachtig, nietwaar? Vooral als je 't van jezelf zegt. Maar er is werkelijk geen andere reden geweest dan de onrust, het heimwee, de obsessie van het Grote Avontuur.
Dat het toen het Vreemdelingenlegioen moest zijn, lag aan Erwin Lohndorff's boek Afrika's Hel en aan Marlene Dietrich's film: Marokko.

Van geen van de twee bleek in de practijk iets te kloppen. Maar toen was het mij voldoende om zestig gulden reisgeld te sparen en er tussen uit te knijpen om het avontuur van Afrika's Hel en Marlene van Marokko te zoeken.

Al wat ik gevonden heb, is mezelf. Dat komt, omdat ik niet aan het Legioen ten gronde ben gegaan. Dit boek is er het verhaal van.
Maar voor alles is het 't verhaal van het Legioen. Het is — tenminste voor mijn gevoel — belangrijk, dat de waarheid over ..........................