Uitg. Bruna & Zoon, hardcover, foto’s.
32 blz tekst, 112 blz foto’s.

WOORD VOORAF
De mensen zeggen dat ik goedhartig ben, maar ik vind lang niet alles goed. Men vraagt mij om een reis te beschrijven. Eén? Nee, het moeten er veel meer zijn en dan ook nog door alle jaargetijden heen. Gelukkig zijn er bij ons in Lapland voornamelijk de zomer en de winter.
We hebben ook wel een lente en een herfst, maar het is eenvoudiger om ze te noemen: "begin van de winter", als de eerste sneeuwvlokken op de glanzende wilgebladeren vallen, en "begin van de zomer", als de laatste sneeuwvlokken op de nog tere blaadjes van de wilgen vallen. Ik weet niet waarom ik dit werk aangenomen heb. Om de fotograaf misschien? Hij komt uit Spanje. Je kunt altijd wel iets leren van mensen die van ver komen, als ze niet al te dom zijn, interessante dingen. En daar komt bij dat hij gezegd heeft dat hij wel een ander meisje zou vinden, als ik hem Lapland niet wilde laten zien.
In Fins Lapland wonen 3000 Lappen. Ze kennen elkaar allemaal. Als er iets bijzonders gebeurt, als bijvoorbeeld een rendier een veelvraat (marterachtig roofdier, ook bergkater geheten) zou vertrappen in plaats van zich door hem te laten verslinden, zou iedereen het weten. En als ik een Spaanse fotograaf toesta overal met me mee te gaan, zouden de mensen er wat op aan te merken hebben. Maar toen de fotograaf met een jonge Skolt-Lap kwam hadden mijn ouders er niets op tegen. Het schijnt dat niemand iets aan te merken heeft op een reis met z'n drieen. De Skolt heet Kosti. Hij zal ook een verslag van onze reizen geven. Zou hij even goed schrijven als ik? Toen ik nog op het gymnasium in Ivalo was, las mijn leraar mijn opstellen wel eens voor als voorbeeld voor de andere leerlingen.
Ik heet Inga, omdat ik dat een leuke naam vind. Mijn eigenlijke naam is ook mooi, maar die wil ik niet zeggen in dit boek. Toen "Espa" (zo noemt mijn kleine zusje onze fotograaf) een hele film gespendeerd had om Kosti te fotograferen, had deze wel willen zeggen: "Nog meer". Mannen zijn ijdeler dan vrouwen. Espa had mij bij verrassing willen nemen. Ik had nog net de tijd om mijn handen voor mijn gezicht te houden. Maar toen hij zei, dat mijn portret goed zou zijn voor het boek, durfde ik niet meer te weigeren. De mensen die denken dat wij echte Mongoolse gezichten hebben, vergissen zich.' Ze hoeven alleen maar naar mijn gezicht kijken. Mijn ogen misschien? Maar je moet ze van heel dichtbij bekijken.
Nu ik met schrijven begonnen ben, ben ik niet meer zo boos. Het is leuk om te zien hoever mijn litteraire talent reikt!
Men zou misschien denken dat een meisje van negentien jaar, al heeft ze een opvoeding gehad zoals ik, te kinderlijk is om zich duidelijk uit te drukken. We zullen zien! Ik heb vergeten om te zeggen dat ik een Laplandse uit Utsjoki bell. Dat is een voordeel voor het boek. Ik kan Espa meenemen naar Noorwegen en naar Zweden, twee buurlanden van Noord-Finland, waar mijn ouders en ik zoveel vrienden en kennissen hebben.
……………………………………………………