Ku Poli de wildernis in!

Gatti Ellen

Uitg. WB, hardcover, geillustreerd


VOORWOORD
Toen mijn man en ik van onze laatste ontdekkingsreis uit Afrika terugkeerden, vatte ik — natuurlijk — het plan op om er een boek over te schrijven.

Doch in 1939 keerden wij naar Amerika terug en het boek werd niet geschreven. De afschuw voor wat er in de wereld gebeurde voelde ik wellicht des te scherper aan, omdat ik geleefd had onder mensen die wij „wilden" noemen. En ik had gezien hoe ergerlijk zij deze nieuwe oorlog van de blanken vonden. Het waren immers dezelfde blanken die een eind hadden gesteld aan de moordende twisten tussen de inboorlingen en die er in geslaagd waren Sultans en Koningen en Opperhoofden te overtuigen dat alle gewapende conflicten uit den boze waren.

Wie zou er, nu deze geweldige tragedie de wereld bedreigde, belang in stellen dat ik in de jungle gevagebondeerd had, er gewerkt had en gevochten, gedroomd en gelachen? Een boek, zoals ik wilde schrijven, kwam mijzelf al even verouderd voor als „The Five Little Peppers and How They Grew".
In de laatste tijd zijn mijn opvattingen gewijzigd. Het is mij nu opgevallen, dat deze oorlog weldra verouderd en vergeten zal zijn, maar dat de gedachten en dromen van de enkeling, hoe onbelangrijk hij ook moge zijn, de enige dingen zijn die eeuwig in de mode blijven.