Koningin Wilhelmina een geschreven portret

Groeneveld L.J.Ph.

Laren, softcover.

Met opdracht van de auteur, gesigneerd.


INLEIDING
Ik was tien jaar toen meester H. Lips, mijn onvolprezen hoofdonderwijzer aan de kleine dorpsschool in Groote Lindt, mij drie geschiedenisboekjes gaf, geillustreerd door Tjeerd Bottema. Op dat feit gaat mijn belangstelling voor geschiedenis terug.
In een van deze boekjes stond een tekening van koningin Wilhelmina die Bottema had gemaakt naar een foto uit 1923. Wat heb ik vaak naar dat portret gekeken. Dat was de koningin naar mijn verbeelding; vorstelijk met haar diadeem: een rand van parels, bekroond met een kruisje, en een lang parelsnoer om de hals. En wat was ze mooi! Mijn jongenshart ging naar haar uit.
Tien jaar later stond er ter gelegenheid van haar vijftigste verjaardag in een blad een niet-officiele foto (die ik verder nooit meer in enig fotoboek ben tegengekomen) waarop ze zonder gezelschap een gebouw uitkomt met bloemen in haar arm. Op dat moment, lang voor eenzaamheid een met haar verbonden begrip was geworden, zag ik dat aspect zo duidelijk, dat ik dacht: Als doe koningin volgens een oud gebruik een bijnaam zou moeten hebben, zou ze genoemd moeten worden "Wilhelmina de Eenzame".
Deze twee afbeeldingen hebben mijn bewondering en mijn begrip bepaald voor haar over wie ik dit boekje schrijf.
Toen ik de essentie ervan als lezing, bedoeld als positieve bijdrage aan de Willem van Oranje-herdenking, in het Singer Museum te Laren hield, kwam er in de pauze een student in de psychologie naar me toe, geboren na de dood van Wilhelmina, die zei: "Wat heerlijk als je zo begrepen wordt". Ik kreeg toen het gevoel dat ik met mijn portret van Wilhelmina in ieder geval een duidelijk beeld had opgeroepen.
Meer dan door enig ander kenmerk is de mens door de jaren heen herkenbaar aan zijn wijze van kijken; de jeugdfoto's van Wilhelmina geven treffend ………………….. …………………………..