Kamakto, het wordt dag !

Hans Berghuis

Uitg. Foreholte, Voorhout, softcover
stempel op schutblad


"Dit is Kamakto," zei mijn gastheer toen hij mij voorstelde aan de Eskimo, die er in enkele weken in zou slagen mij - figuurlijk gesproken - met huid en haar te verslinden.
"En dit" wendde hij zich tot de verbaasde Eskimo, "is een nog jonge man die alles weten wil over de Eskimo's. Je moet hem maar als mijn helper beschouwen, Kamakto. Je weet wel dat sommige gelukkige Fallas een broeder-helper hebben. Nu, mijn gast is ook een soort helper. Je kunt hem wel vertrouwen. Ik heb van thuis een brief gekregen, die zegt dat hij een ijverig leerling is in de taal van jouw volk. Hij is gekomen om er nog meer van te leren. Wil je hem een beetje helpen, Kamakto?"

De oude Eskimo - of eigenlijk was hij nog helemaal niet oud, maar hij zag er met zijn naar schatting zestig jaren veel ouder uit - trok vragend zijn dunne wenkbrauwen omhoog.

"Maar spreekt uw gast dan de taal van de Innuit, Falla?" vroeg hij verwonderd.
"Hij zegt van wel," antwoordde mijn gastheer lachend, "maar dat zal je zelf wel merken, Kamakto."
En daar zat ik dus met mijn Kamakto in de blokhut van de missiepost van Garry Lake, vicariaat van de Hudsonbaai, noord-west Canada, een der meest verlaten plekken van de aardbol. Mijn gastheer had zich bescheiden verwijderd, geheel vertrouwend op mijn kennis van het Eskimoos. En toen begon voor mij een avontuur dat ik niet licht zal vergeten. Dat zegt men immers zo van ongewone gebeurtenissen, nietwaar?