Ik praat langs de weg

Wim Dussel

Uitg. De Boer, hardcover,geillustreerd

ALS JE EEN BOEKJE ZOALS DIT WILT GAAN SCHRIJVEN,
dan denk je: hoe begon het ook weer? Hoe kwam ik toch met de radio in contact? Wacht eens even. . . . dat was in Soerabaja. . . in 1947.. .
Negentienhonderd zevenenveertig. . . Elf jaar geleden ! Waar blijft de tijd? Hoe snel leven we dan eigenlijk? Elf jaar. . . Is het niet alsof het gisteren was? Is het niet, alsof we gisteren dat heerlijke werk hadden van schrijven, foto's maken, groeten uitzenden, verzoekplaten draaien en radiobabbeltjes houden?

Ik zie het nóg gebeuren daar bij die mariniersbrigade in Soerabaja, waar we dit alles met een klein groepje deden. Dit alles, plus het schrijven, opmaken, corrigeren en distribueren van onze wekelijkse marinierskrant. We hadden een huis en een jeepje voor ons. Het huis gonsde van 's morgens laat tot 's avonds heel erg laat van bedrijvigheid – want journalisten, schrijvers en radiomensen hebben allemaal een hekel aan vroeg opstaan –. We werkten erg hard, dat mag gezegd, maar we deden het met plezier. Ons jeepje legde in en om Soerabaja zo'n vijftienhonderd tot tweeduizend kilometer per week af, maar we hadden eer van ons werk: de eer, dat zesduizend mariniers hun eigen weekblad plus elke dag het plaatselijk verschijnende dagblad kregen.

En dan de radio.. .
Ja, dat radiowerk. De plaatselijke zender was natuurlijk stuk, aan het einde van wereldoorlog twee, maar actievelingen gingen direct na de Japanse capitulatie aan het werk en ..........................................