Hoofden van de Oayapok

Albert Helman

Uitg, Nijgh & Van Ditmar, softcover

De stof van een volledige roman — de levensloop van een Indiaanse jongen die, naar Europa overgebracht, daar opgroeit tot een geleerde, weigert aan de oorlog deel, te nemen en naar zijn stam in de wildernis terugkeert, met alle noodlottige gevolgen van dien — is hier tot het uiterste gecomprimeerd in een hoogst ongewone en toch vanzelfsprekende vorm.

Met de bedoeling bovenal een voorlees-of voordracht-boek te schrijven, heeft Albert Helman teruggegrepen naar een typisch-Indiaanse verteltrant, die hij in het laatste hoofdstuk op onverwachte wijze ook toepast bij een 'wetenschappelijke' samenkomst. In een scène vol dramatiek rekent hij daarbij tevens af met een van de hoofdproblemen der moderne sociologie.

Zelf beschouwt hij Hoofden van de Oayapok! als een poëtische neerslag van de uitvoerige uiteenzetting van de Indiaanse tragedie, die hij gaf in zijn hoofdwerk De foltering van Eldorado. Na het vertoog van de historicus laat Helman rechtens aan de dichter het laatste woord, in de overtuiging dat ontroeren belangrijker is dan overreden.