Het luisterrijk avontuur

Richard Halliburton

Uitgever: Servire, hardcover met stofomslag, geïllustreerd met vele photo’s en penteekeningen buiten den tekst, zonder jaartal.
Stofomslag is beschadigd, blz vergeeld.

Richard Halliburton is eerst 27 jaar. Toen hij 23 was, maakte hij een reis om de wereld, waarvan de be­schrijving, die onder den titel "Een wereldreis vol Avontuur" verscheen, hem met één slag beroemd maakte.
Ook "Het luisterrijk avon­tuur" is een kostelijk voor­beeld van zijn zeer bijzon­dere schrijftrant, die men niet beter dan met het woord "bekoorlijk" kan aanduiden. Dit boek dankt zijn ont­staan aan een stoutmoedige gedachte, welke den schrij­ver inviel, terwijl hij, in een ontevreden bui over zijn veel te eentonig en gemakkelijk leventje, voor den haard Tennyson's Ulysses zat te lezen: waarom zou hij niet in het spoor van den Home­rischen held diens avonturen zoeken op de eigen zeeën en kusten, waar Odysseus zijn spannend bestaan had geleefd? Avontuur, in­tens leven, romantiek! En in zijn jeugdig enthousiasme aarzelt hij niet zich den rol van den Griekschen halfgod toe te bedeelen!

En hij is naar Griekenland gegaan en hij heeft Odysseus' spoor ten einde toe gevolgd. Hij is de Hellespont en - bijna ­de gevaarlijke stroomen tusschen Scylla en Charybdis overgezwom­men, hij heeft den Olympus, den Stromboli, den Vesuvius en den Etna beklommen, hij heeft de Marathonloop over den oorspron­kelijken weg afgelegd, hij trotseerde - bijna! - de bekoring van een moderne Circe en zocht naar de Sirenen in de grotten van Capri. - En ten slotte heeft hij over dit alles een boek geschreven, zóo geestig, zóo vol humor, zóo levend, zóo bekoorlijk, dat men telkens en telkens weer die tintelende bladzijden opslaat om nog eens, gewonnen, te glimlachen om zooveel zonnigen overmoed, die durft luimig te zijn zelfs in het aangezicht van levensgevaar. Want deze moderne - en modern sportieve! - Odysseus maakte het zich op zijn reis niet gemakkelijk. Soms houden wij, lezende, den adem in, maar op het hoogtepunt van onze spanning lacht de schrijver met één onnoozele opmerking onze ongerustheid weg. Geestig ook in kleinigheden, draagt hij zijn boek op aan zijn "veel beproefde, moedige en oneindig geduldige: ouders, de eigenlijke helden van zijn verhaal" ... en hij lacht alweer.