Het diepe Zuiden

Astere Michel Dhondt

Uitg. de Bezige Bij, softcover

Op een zondagmorgen, 14 januari 1979, ver­trok ik met de trein uit Ancona naar Apulië. Bij Loreto zag ik de eerste olijfboomgaard. Twee kerken stonden naast elkaar op de heuvel.

Wij stopten bij een ommuurd voetbalveld. In mijn coupé, waar nog twee andere reizigers zaten, kwam er een nieuwe man bij. Drie auto's stonden gepar­keerd voor een huis zonder ramen.

Rond tien uur's morgens kwamen wij bij Giulia­nova aan de kust van de Abruzzen. Een van de an­dere reizigers stapte uit en bij het volgende station vertrok ook de tweede. De nieuwe man had mij ondertussen nieuwsgierig aangesproken. Het verbaas­de hem niet dat ik voor mijn kulturele arbeid op reis was. Hij had meteen gedacht dat ik iemand was die zich met kultuur bezighield.

Ik hoorde dat hij van een familiebezoek uit de Marken terugkeerde naar Apulië. Hij woonde in Lecce, een provinciehoofdstad in het zuiden van dat gewest. Ik vertelde hem dat ik op weg was naar Apulië om de romaanse kerken te bezoeken en dat ik ook naar Lecce en vandaar naar Otranto wilde gaan.

Otranto lag in het uiterste zuidoosten van Apulië en van het vasteland van Italië, in de provincie Lecce. In Otranto was een belangrijke romaanse .................