Groenland continent der eenzamen.

Anthony van Kampen

Uitg. C. de Boer, hardcover met stofomslag.
Stofomslag is beschadigd.


Nee, nooit meer zal ik het moment vergeten, dat de leider van de Franse Pool-Expeditie, Robert Chauchon, me zei: "Zie. . . dat is de IJskap". Voor me lag het lege, verwaaide, wit-bevroren hart van Groenland. Een continent van in elkaar geperste sneeuw, onmetelijk groot en huiveringwekkend verlaten. Een witte wildernis, gevormd door de sneeuwval der eeuwen.
We betraden die wildernis daarna en dat was het avontuur.
Eenmaal voeren we met een klein, nogal armzalig schip in Straat Davis en een blizzard, een sneeuwstorm, overviel ons. Wat toen volgde was geen varen meer; het schip tuimelde en steigerde, en rondom ons schoof, soms zichtbaar, maar meestal onzichtbaar, een armada van ijsbergen.
Ook dat was het avontuur.
Er kwam een dag, dat we de vallei betraden waarin zich de laatste brokstukken verhieven, van wat eens de eerste nederzetting der Vikings in dat land was. Ik zat urenlang op de ruwe, nauwelijks vormgegeven stenen, waarmee een kleine duizend jaar geleden Skandinavische emigranten hun kathedraal bouwden. Boven me zat een kleine vogel; die floot af en toe heel zachtjes, en het was net alsof hij me iets te zeggen had. Er bloeiden wat flets-rode papavers bij dat kathedraal-restant. Al die uren bleef die vogel fluiten.
Ze waren vol inspiratie, die uren.
Er kwam een dag, dat ik aan het kleine, zwarte strandje van Thule stond, 's-werelds laatste, meest noordelijke nederzetting. De wind ging langs me in een onveranderlijke loon. Het was nacht en de zon stond hoog aan de kim. Een vreemd, bruin-geel licht vloeide over de top der wereld en door m'n hart vloeide iets anders: een gevoel van dankbaarheid en geluk. Om daar te mogen staan en dit te mogen beleven.
En er kwam, tenslotte, een dag dat we de Grote Gletscher zagen …………………………….