Field of Honor

Wim Hornman

Het veld van eer

Uitgever: Omega, softcover, geïllustreerd

Het schokkende relaas van Nederlandse vrijwilligers betrokken bij de keiharde oorlog in korea

Halverwege de spoorbrug even buiten Unch'eon bleef de elfjari­ge Kim Se Soul staan, zijn tengere uitgehongerde lijf trillend van vermoeidheid.

Hij ademde met korte, felle stoten en zijn magere handen waren tot vuisten gebald. Zweet drupte van zijn wenkbrauwen en maakte miniatuurriviertjes op zijn ongewassen wangen, waarte­gen het Koreaanse stof van dagen koekte.

Het jonge kind hing zwaar en roerloos in de draagdoek tegen zijn rug. Ver beneden zich, tussen de bielsen, zag hij het heldere, snelstromende water van de rivier zich gulzig een weg zoeken tussen de stenen van de bedding.

Hij had allang afgeleerd naar de honderden anderen te kijken, vrouwen, kinderen en oude mannen op de vlucht voor het leger dat hen meedogenloos achtervolgde. Die soldaten kwamen uit Noord-Korea en China, twee communistische republieken bo­ven de 38ste breedtegraad. Zij waren de vijand van het volk van Zuid-Korea, zo was hem verteld. Hij geloofde dat, want waren niet alle dorpen door hen vernietigd, alle steden gebombardeerd tot troosteloze ruïnes?

Kim had dorst. Zijn mond was droog en zijn lippen schrijnden. Als hij eenmaal de brug over was, zou hij aan de overkant naar de rivier afdalen en drinken tot hij niet meer kon. Drinken van het heldere, koele water heel diep beneden hem.

Rustig liep hij verder, maar ineens werd hij bang dat hij door de druk in zijn rug zou kunnen struikelen en omlaag zou stor­ten, samen met het kind. Hij ademde diep en staarde naar zijn smerige blote voeten vol schrammen en bloedkorsten. Het ………………………..