Een maand in het boevenpark

Willem Walraven

Uitg.Thomas Eras, softcover

Inleiding en klacht
Van iemand, die gevangenisstraf heeft ondergaan, verwacht men klachten, tenzij hij behoort tot die grote meerderheid, die de ervaring verzwijgt, en haar, indien dat al ooit mocht gelukken, zo spoedig mogelijk vergeet.

Over de gevangenis zal men van mij geen andere klachten vernemen, dan zulke, welke nu eenmaal inherent aan het systeem moeten worden geacht onder alle omstandigheden en in alle landen. Want bij alles, wat ik ga vertellen, moet worden bedacht, dat gevangenissen nodig zijn in de wereld; dat een gevangenis geen sanatorium of hotel is; dat „straf" betekent: „het toebrengen van leed". Deze feiten moeten niet worden vergeten.

Ik zal trachten objectief te blijven, hetgeen bij mij alleen kan betekenen, dat ik niet opzettelijk tendentieus zal worden. Want ik ben een subjectief geaard schrijver, geen zakelijk ambtenaar of handelsman. Doch als er uit mijn verhaal iets voortvloeit, dat riekt naar kritiek of klachten, dan zal dit toch niet anders kunnen zijn dan mijn persoonlijke weergave van feiten, zoals zij mi eenmaal bestaan en waaraan in vele, of wellicht in alle gevallen, niemand veel kan veranderen.

De gevoelens en gewaarwordingen van een gevangene zijn uiteraard zeer individueel. Het is de mentaliteit van de gevangene zelf, die het omdraaien van het slot der celdeur voor de een tot iets verschrikkelijks maakt en de ander in staat stelt daarbij volkomen koud te blijven. Er zijn gevangenen, die betrekkelijk zonder zorgen zijn over wat zij buiten