een jaar op een onbewoond eiland

Bob Snoijink

Uitg. BZZTOH, softcover, geillustreerd.

Ruimte, ruimte en nog eens ruimte op een 'postzegeltje' land dat maar net boven de waterspiegel reikt. Geen conflicten, geen toeristen die plotseling om de hoek komen, geen telefoon, geen afspraken, geen huur of hypotheek. Waarmee kun je iemand gelukkiger maken?

'We zitten ver van alles vandaan maar dichtbij alles wat telt,' schreef journalist Bob Snoijink op zijn onbewoonde eiland in het hartje van de Stille Oceaan. Hij en zijn vrouw overleefden met een minimum aan hulpmiddelen een jaar op Ata, een vulkanisch eilandje in het uiterste noordoosten van de Fiji-Archipel. Het werd een paradijselijke tijd, alleen heel anders dan ze zich hadden voorgesteld. Na een verschrikkelijke eerste paar maanden keerde het tij en brak, aldus Snoijink, de zonnigste tijd aan sinds zijn vroege kinderjaren. Overleven werd een peuleschil. 'Leven op driehoog-achter in Amsterdam stelt veel hogere eisen aan het individu. Dat is pas overleven,' is zijn conclusie.

Volop ruimte en tijd. De zon, de wind en de zee. Rust en stilte. Een tijd waarin niets moet, maar alles mag. Een gemiddelde temperatuur van 26 graden Celcius. Een moestuin, wat huisdieren en zo nu en dan een goed boek. Het klinkt als een onmogelijke droom, maar voor Bob Snoijink en zijn vrouw werd deze werkelijkheid. Zij hebben nog maar één wens: zo snel mogelijk terug en dan voorgoed.

freelance-journalist en vertaler Bob Snoijink (43) was ondermeer een van de eerste niet-roomse verslaggevers voor het -toenmalige-rooms-katholieke dagblad De Tijd, was drie jaar stafredacteur van Panorama, trok een jaar met kampeerbus en hond door India, en keerde later nog eens terug om langdurig door de Himalaya te trekken. De redactie van Panorama vroeg hem en zijn vrouw Chris om een jaar te overleven op een tropisch eiland. 'Zo'n aanbod krijg je niet elke dag,' dacht Bob en ging.