Een Egyptenaar in Bagdad

Amitav Ghosh

uitg; Agathon, softcover.


HET WAS MEER DAN EEN JAAR geleden dat ik Nabeel voor het laatst had gesproken. Hij zat in Bagdad, ik in New York. Het bleek niet eenvoudig om hem te pakken te krijgen. In het telefoonboek stond wel het kengetal van Bagdad, maar steeds weer kreeg ik een bandje met de boodschap dat ik een niet-bestaand nummer gedraaid had.
Nadat ik het zo dagen achtereen tevergeefs geprobeerd had, besloot ik het via de telefoniste te doen. Het lukte haar ook niet meteen, maar uiteindelijk hoorde ik aan de andere kant van de lijn iemand in het barse Arabisch van Irak zeggen: 'Hallo? Met wie spreek ik?'

Van zijn schoonzuster wist ik dat Nabeel in een fotohandel werkte. De eigenaar was een Irakees en Nabeel was al vanaf 1986 bij hem in dienst, het jaar dat hij zijn geboortedorp in Egypte had verlaten en naar Irak was vertrokken. Er was een telefoon in de zaak en de eigenaar was tamelijk geschikt, een tamelijk geschikte Irakees, die er niet al te veel bezwaren tegen had als Nabeel zo nu en dan in de winkel werd opgebeld.
Ik stelde me zijn baas voor als een forse, gezette man, die aan het eind van de toonbank achter de kassa zat, met de telefoon binnen handbereik en een Kodacolor-poster van een besneeuwde berg op de ................