De Profeet

Gibran Kahlil

Uitg. Servire , hardcover met stofomslag, zonder jaartal

ALMOESTAFA, DE UITVERKORENE en geliefde, die een dageraad was van zijn eigen dag, had in de stad Orphalese twaalf jaren gewacht op zijn schip, dat hem terug zou voeren naar zijn geboorte-eiland.

En in het twaalfde jaar, op de zevende dag van Ielool, de oogstmaand, beklom hij de heuvel buiten de stadswallen en richtte de blik zeewaarts; en hij zag zijn schip naderen met de mist.

Toen werden de poorten van zijn hart opengeworpen en zijn vreugde vloeide uit ver over de zee. En hij sloot zijn ogen en bad in de stilten zijner ziel.

Maar toen hij de berg afdaalde, vervulde droefenis zijn hart en hij overlegde in zichzelf:
Hoe zal ik heengaan in vrede en zonder smart? Neen, niet zonder een wond in de geest zal ik deze stad verlaten.

Lang waren de dagen vol smart, binnen haar muren doorgebracht en lang waren de nachten vol eenzaamheid; en wie kan zonder droefenis zijn smart en eenzaamheid achterlaten?

Te vele sprankels van mijn geest heb ik in deze straten gestrooid en te vele kinderen van mijn hunkering zwerven naakt over deze heuvelen dan dat ik mij van hen zou kunnen terugtrekken zonder zorg en zonder pijn.