De opstandeling

Willem Brakman

Uitg. Querido, hardcover

VEEL schuim kwam er niet wanneer Stein de af­waskwast heen en weer bewoog; misschien deed hij het te traag, maar het kon ook aan het alkalievrije wasmiddel liggen uit het hardgroene pak dat op het
aanrecht lag tussen de warwinkel van messen met botervegen, borden en kopjes.

Er moest een eetlepel in drie liter lauw water, had hij gelezen, maar er moest toch iets mis zijn gegaan want bet water wilde niet zo weelderig gaan schuimen als hij zich dat aan de hand van de opruiende tekst op het pak had voorgesteld. In het groene teiltje dreven wat eilandjes die langzaam draaiend en schokkend kleiner werden. De grote bellen knapten het eerst, ze trokken de aandacht met hun blauwpaarse alkalievrije glans en felwitte streep van het raam, maar waren zo snel weg dat alleen het schokken van het eilandje bewees dat ze bestaan hadden.

Het was stil in huis, stil en warm; tussen de vogelgeluiden uit de tuin en het ruisen van de auto's op de
singel aan de voorkant, lag het huis geluidloos om en boven de keuken. Stein voelde de kamers om zich heen als schemerige blokken, verbonden door trappen, gangetjes en portalen. Vage kleurige ruimten; het kamertje boven waar zijn dochtertje sliep met zorglijke frons onder de Mickey-Mouseballon en dat dam de een of andere reden geel aandeed, de slaapkamer die groenig was, en hoog boven alles uit zijn eigen kamertje waar het donkerder en stiller kon zijn dan waar ook. Die afwaskwast was een ramp, zag hij, de eilandjes schoten uit het water, kleefden wanhopig tegen de rand en ................