De ongepoetste laars

Hans Alma

Uitg. H.J.W. Becht, hardcover, foto's, zonder jaar, w.s. jaren vijftig.

Een reis door zuid-Italië en Sicilië

Santa Lucia
Kent u de historie van die twee Italianen, die in een compartiment derde klas zaten en zo levendig aan de praat raakten, dat ze elkaars naam wilden weten?
,,De mijne is Carlo Francesco Toscano," zei de dikke zweterige.
„Mamma mia, een wonder mogen we het niet noemen, dat we het zo met elkander kunnen vinden, want mijn naam is dezelfde: Carlo Francesco Toscano!" zei de ongeschoren magere.

„Is dat toeval?" lachten ze verbaasd. „Of zou de voorzienigheid ons bij elkaar hebben gebracht?" En de ongeschoren Carlo krabde zich onder zijn arm en de bezwete Carlo maakte de bovenste knoop van zijn broek dicht, die al lang open had gestaan. Toen dat was gebeurd, wilde hij zekerheid hebben en hij zei: ,,Amico, schrijf achter op mijn treinkaartje je naam."

En de magere diepte ergens vandaan een stompje op en schreef drie kruisjes: XXX, terwijl hij vergenoegd mompelde: „Carlo Francesco Toscano".
„En nu jij, kameraad!" De dikke, die tevreden had toegezien, pakte het kaartje en het potloodje over en schreef: XXXX. Zijn ongeschoren reisgenoot telde aandachtig en vroeg: „Mijn beste vriend, waarom is het er één meer?"
„Doctor Carlo Francesco Toscano," legde de ander bereidwillig uit.