De maagd Maria

Jean Guitton

Uitg. Het Spectrum, hardcover met stofomslag

Jean Guitton (Grand Prix de Littérature 1954 van de Académie franÇaise) is professor in de filosofie te Dijon. Hij heeft geschreven over Plotinus, Sint Augustinus, Pascal, Leibnitz en Newman. Zeer bekend is zijn 'Essai sur l'amour humain', dat hij in 1940 begon te schrijven als krijgsgevangene, naar aanleiding van de eindeloze gesprekken van zijn kameraden-officieren over thuis, over vrouwen en kinderen. Ook buiten Frankrijk kent men hem als 'de vriend van Monsieur Pouget', de vertrouweling van de heilige, blinde priester uit de Rue du Bac, die daar jarenlang als een moderne zuilenheilige in zijn kleine kamertje heeft gewoond. Wie 'Portrait de M. Pouget' of 'Dialogues avec M. Pouget' heeft gelezen, zal begrijpen, dat Guitton aan deze kinderlijk-wijze man zeker zoveel te danken heeft als aan zijn filosofen.
Ook in zijn boek over de Maagd Maria is Guitton evenzeer 'de vriend van Monsieur Pouget' als de wijsgeer. Het is tegelijkertijd vol eerbied en uiterst scherpzinnig, zowel wetenschappelijke verhandeling als gelovige meditatie.

Maar het is bovenal een persoonlijk getuigenis; en dit is wat het boek zo merkwaardig maakt. Het is de persoonlijke belijdenis van een man van wetenschap, die zich er rekenschap van geeft hoezeer de katholieke Mariaverering voor buitenstaanders een ergernis kan zijn, en hoe bepaalde uitingen ervan ook voor katholieken niet altijd doorzichtig zijn. Of zoals de schrijver het zelf in zijn voorwoord zegt: 'Dit boek richt zich tot alle lezers, doch allereerst tot hen, die de Vader in geest en waarheid willen aanbidden. Het is geschreven in de veronderstelling, dat eerlijk zijn, overdrijving schuwen en de dingen begrijpelijk maken de beste middelen zijn om een mannelijk hart tot liefde te stemmen.'

Anderen hebben op andere wijze over de voorrechten van de Heilige Moeder Gods geschreven. Maar de bijzondere verdienste van dit boek is, dat het geschreven is vanuit de eigen mentaliteit van deze tijd. Het gaat in op vragen, die men zich vroeger niet altijd zo duidelijk heeft gesteld; het houdt rekening met de gevoeligheden van mensen uit onze eeuw en uit onze omgeving. Het is een belijdenis vol tederheid, maar dan van een tederheid waar,. an de accenten juist op dit ogenblik gemakkelijk zullen worden verstaan.