De glimlach van een jaguar

Salman Rushdie

Uitg. Veen, softcover.


Salman Rushdie bezocht Nicaragua in juli 1986 zon­der precies te weten wat hij kon verwachten. De werkelijkheid was voor hem overweldigend. Rushdie raakte gefascineerd door het bovennatuurlijke in de Latijns-Amerikaanse maatschappij. Hij werd achter­volgd door spoken, volgegoten met poëzie en onder­richt over Tagore en de lokale mythen. Augusto Cé­sar Sandino is een van Nicaragua's grootste mythi­sche figuren. In 1934 werd de man met de hoed door de schurken van Somoza vermoord. Rushdie verge­lijkt zijn positie met die van Gandhi in India.

Hij leert de meest uiteenlopende Nicaraguanen ken­nen, van de minister van Buitenlandse Zaken, een priester die op broeder Tuck lijkt, tot aan de vroed­vrouw uit de Perlas Lagune, die een huiskoe in haar zitkamer houdt en de grootste borsten ter wereld heeft.

Rushdie voelt zich als kind van de Indiase revolutie duidelijk verwant met de Nicaraguaanse bevolking. Bij terugkeer schreef hij dit heel persoonlijke verslag over een onaanzienlijk vulkanisch land dat onder on­mogelijke druk toch stand houdt tegen de reus Rea­gan, net als Asterix en de Galliërs stand hielden tegen de Romeinen. Hij vond zelfs een nieuwe Galliër uit: Sandinix.

De glimlach van een jaguar gaat over macht, machte­loosheid, schoonheid en dood. Het gaat over het Ni­caragua achter de krantekoppen, over omkoping bij de miss-verkiezingen, en over een stel lichaamloze, bloederige kaken waarvoor Rushdie in een nacht­merrie moest rennen voor zijn leven.