De diamanten van den Peruaan, tochten door Brazilie en Peru

S. Wörishöffer

Uitg. G.B. van Goor, hardcover, gravures van Joh. Gehrts
band verkleurt en enige slijtage, lichte roestvorming
zonder jaartal, ca 1890

Het was in het eerste vierde gedeelte van onze eeuw. Over de met boomen beplante wallen van de oude Hansestad Hamburg slenterden, onder luid gesprek, eenige halfvolwassen knapen, die tot eene der hoogere klassen van het gymnasium schenen te behooren. Een hunner was wel een hoofd grooter dan zijne jeugdige makkers, hij was slank en fraai, een kroeskop vol vuur en leven; zijne blauwe oogen keken vroolijk in de wereld rond, het bloeiende gelaat toonde kracht en beminnelijke openhartigheid tevens.
Het was Benno Zurheiden, de neef van den grooten koopman en senator van denzelfden naam, in wiens huis de knaap werd groot gebracht.

Plotseling bleef hij luisterend staan. „Er gebeurt wat op het Heilige-geestveld," riep hij uit. „Ik zie lantaarns en hoor eene stem, die voortdurend schijnt te bevelen."
„Ook hamerslagen," voegde een ander er bij.
„En daar hinnikte een paard."
„Zouden het kunstrijders zijn?"
Dat woord electriseerde allen. Kunstrijders ! — Een bont getooide troep van kunstenmakers, met geleerde apen en honden, dat was in die dagen een zeldzaam genot, — men moest zich haasten, om zoo spoedig mogelijk te vernemen of iets dergelijks in het vooruitzicht was.

De Millernpoort was reeds nabij, de knapen renden er door, en zagen toen rechts achter de breede stadsgracht een tooneel, dat hun levendig belang inboezemde. Geel en blauw geverfde wagens, met vensters en schoorsteenen stonden op den achtergrond van eene houten, ronde tent, welke werd opgeslagen, en als circus moest dienen ; verscheidene paarden, een ezel en allerlei andere viervoeters .........................