De brug van San Luis Rey

Wilder Thornton

Uitg. WB, softcover

Vrijdag, de 20e Juli 1714, 's middags om 12 uur, brak de mooiste brug van heel Peru door midden en vijf reizigers werden in de afgrond daarbeneden geslingerd. Deze brug bevond zich op de grote weg tussen Lima en Cuzco, en honderden mensen gingen er dagelijks overheen.

Meer dan een eeuw geleden hadden de Inca's haar van tenen gevlochten en bezoekers van de stad werden altijd mee naar buiten genomen om haar te zien. Het was niet meer dan een ladder van dunne latten, die was opgehangen over de bergkloof, met leuningen van gedroogde wingerd. Paarden en wagens en draagstoelen moesten honderden voeten afdalen en met vlotten de smalle bergstroom oversteken, maar niemand, niet de Onderkoning, noch zelfs de Aartsbisschop van Lima had er ooit de voorkeur aan gegeven met de bagage af te dalen in plaats van de beroemde brug van San Luis Rey over te gaan.

De Heilige Lodewijk van Frankrijk zelf beschermde haar door zijn naam en door het kleine lemen kerkje aan de overzijde. De brug scheen tot die dingen te behoren, die eeuwig zullen bestaan; het was ondenkbaar, dat zij kon bezwijken. Op het ogenblik, dat een Peruaan van het ongeluk hoorde, sloeg hij een kruis en maakte in gedachte een berekening hoe kort geleden nog hij er over gegaan was en hoe spoedig hij van plan was geweest er weer over te gaan. De mensen liepen als wezenloos rond, in zichzelf mompelend; in hun verbeelding zagen zij zichzelf in een afgrond vallen.

Er werd een grote dienst in de Cathedraal gehouden. De lichamen van de slachtoffers werden zoveel mogelijk bijeen. gezocht en van elkander gescheiden en er waren velen in de mooie stad Lima, die zich aan een nauwkeurig zelfonderzoek onderwierpen. Dienstmeisjes gaven de armbanden terug, die zij van haar meesteressen gestolen hadden, en woekeraars hielden heftige betogen tot hun vrouwen ter verdediging van hun practijken.

.......................................... ................