Dagdromen in Berlijn, Amsterdam en elders

Günter Kunert

Uitg. Meulenhoff , softcover

`In het werk van Kunert vindt men vaak melancholie en pessimisme. Verdriet en resignatie zijn begrippen die steeds meer bij hem gaan passen. Maar uit die resignatie probeert hij toch ook weer vonken te slaan: "Schrijven is redding, voor de dood, zolang het duurt." Schrijven is voor hem nog steeds een plaatsvervangende vorm van zelfverwerkelijking. Hij kan ook niet zoveel anders.'

Aldus Martin Mooij in zijn nawoord bij deze nieuwe prozabundel van Günter Kunert (geboren in 1929), waarvan de hoofdmoot wordt gevormd door wat men alom als Kunert-specialiteiten is gaan beschouwen: reisschetsen en hele korte, vaak tegen poëzie aanleunende prozateksten. Daarnaast treft men er ook 'gewone' verhalen en een veelzeggende hoorspeltekst in aan.

Onder de reisverhalen is er een dat Kunert schreef naar aanleiding van een bezoek aan Amsterdam.

`Kunert gelooft niet dat je een groot verdriet kunt vergeten. De wond kan misschien dichtgaan, maar de littekens blijven. Het is misschien daarom dat hij zo graag in oude stadswijken rondzwerft. Oude huizen hebben hem iets te vertellen. [...] De generaties hebben er iets in achtergelaten. Natuurlijk zijn die ervaringen niet uniek, gelden ze ook voor anderen, maar Kunert probeert ze ook voor die anderen weer bewust te maken.'