Birma Episode, belevenissen van een Amerikaans chirurg

Gordon S. Seagrave

Uitg. La Riviere & Voorhoeve, hardcover, geillustreerd, zonder jaar


Proloog

Rangoon, 1902 - Ik was ongeveer vijf jaar oud. Een grote plompe Ier beklom stampend de treden naar de reusachtige veranda van het huis dat mijn overgrootvader gebouwd had, toen, na de tweede Birmaanse oorlog, de Britten heel Neder­Birma in bezit namen tot aan Toungoe in het noorden.

Het was een enorm huis, maar het schudde onder de voetstappen van de Ier. Ik kwam naar buiten om poolshoogte te nemen. De Ier hield blijkbaar van kinderen. Hij zette mij op zijn schoot en vertelde mij verhalen van oerwouden en grote daden; van zijn diensttijd bij de Koninklijke Ierse Politie, toen hij jong was; van zijn latere avonturen in Canada bij de Koninklijke Bereden Politie; van verdwaalde geweerkogels, die langs hem heenfloten toen hij in zijn bungalow zat, in de Sjan-staten, welke kogels de zijkanten van zijn boekenkast doorboorden; en hoe op een pad in de wildernis zijn paard eens op hol sloeg en hij bijna in een wilde olifantenkudde geraakte.

Het paard had gesteigerd en hem afgeworpen, en hij was met een op twee plaatsen gebroken arm, zestig mijl ver naar de dokter gelopen. Aan het slot van zijn vertelling nam de reus de rugleuning van een onzer zware stoelen uit de eetkamer tussen zijn tan­den en hief hem zonder zijn handen er bij te gebruiken over zijn hoofd heen naar achteren. Ik probeerde hetzelfde met mijn kinderstoeltje. Het ging niet, ofschoon ik uitstekende tanden had. Hij vroeg mij. om een glas water, want hij had dorst. Toen ik het bracht, ging hij op zijn hoofd staan en .....................................................