Behouden vaart

Gerhard Werkman

Uitg. Holland, hardcover, geillustreerd

De „Trito" was den heelen dag al aan het paaltje-rijden. Den vorigen avond laat waren wij uit Belfast vertrokken. Weliswaar was de Iersche zee nog wat woelig na dien hevigen storm van een paar dagen tevoren, maar wij hadden er gelukkig weinig last van. Behalve dan dat ellendige paaltjerijden. Het schip was zoo goed als leeg. Het lag dus hoog. Vandaar, dat de schroef herhaaldelijk boven water kwam, want er stond nog steeds een vrij aanzienlijke deining. Telkenmale als zij den weerstand van het water miste, tolde zij als een bezetene rond, zoodat zij het heele schip in al zijn geledingen deed trillen. Dat maakte dan den indruk alsof het schip met zijn bodem over een in de grond geslagen paal heenschuurde. Het was een ellendig gevoel en dat wij verder nergens last van hadden dankten wij aan het feit, dat ons schip recht tegen de deining en den wind inliep.

Hoe dankbaar wij jegens die toevallige omstandigheid wel hadden mogen zijn, beseften wij pas toen wij het oppertje van den Ierschen Oostwal waren kwijtgeraakt. Dat was omtrent den middag. Ik herinner het mij nauwkeurig. Wij zaten juist aan tafel toen het schip plotseling van die rare bewegingen begon te maken.

Wij raken los van den Ierschen wal. Voor het avond is zijn wij Lands End voorbij, merkte de kapitein op, die de verandering natuurlijk ook wel had bemerkt.
't Wordt tijd, verzuchtte ik, gezellig is het zoo niet.
Het zal nog wel een graadje ongezelliger worden, voorspelde de kapitein, die altijd placht te zeggen waar het op stond.