Als je doodgaat

Mary Biezema-Roest

leven en mee-leven op het laatst
Uitg. de Toorts, softcover


Doodgaan is in Nederland iets geworden dat zich meestal voltrekt in ziekenhuizen en verpleeghuizen; in een omgeving die ons vaak niet zo vertrouwd is en waar doodgaan afstandelijk lijkt en verder weg. We raken er in ons dagelijks leven niet of nauwelijks meer bij betrokken. Tot het ons zelf overkomt of iemand van wie we houden. Dan zijn we er niet op voorbereid en staan we vaak met lege handen.

Uit angst voor het onbekende geven we soms het leven op vóór we gestorven zijn. We laten ook elkaar dan in de steek. Dat is jammer en onnodig. Doodgaan is onlosmakelijk verbonden met leven en als we in staat zijn onze eigen sterfelijkheid onder ogen te zien, onze eigen angst enigszins te overwinnen, kunnen we leven én mee-leven tot het laatst.

In dit boek beschrijft Mary Biezeman-Roest op een zeer rechtstreekse, warm-menselijke manier iets van de omgeving, de gedachten en gevoelens bij doodgaan. Vanuit gesprekken met verschillende mensen: mensen die stervende zijn, familie, vrienden, artsen, verpleegkundigen en andere betrokkenen, geeft zij informatie en laat zij ons delen in haar ervaringen als maatschappelijk werkende in een ziekenhuis.