T. Syomoesjkin

Alitet gaat naar de bergen

Uitg. Pegasus, hardcover. 2 banden

Alitet gaat naar de bergen
le deel

In het uiterste noorden van de Sovjet-Unie, het Noordpoolgebied, 14.000 km. van Moskou, leven de Tsjoekstjen. Over dit volk schreef T. Syomoesjkin zijn boeiende roman.

Onbewust van de eerste wereldoorlog, onbewust dat de grote Octoberrevolutie zich had voltrokken, leefden zij naar oude zeden en gebruiken voort. Zij voedden zich met het vlees van de walrussen die zij schoten. De huiden werden verhandeld. Zij gingen op jacht naar vossen of hoedden hun rendierkudden. Hun leven was hard en armoedig. Want de Amerikaanse handelaars wisten zich met behulp van enkele inheemsen de resultaten van de jacht — de pelshuiden — door hun ruilhandel toe te eigenen, zoals onze vroegere kooplieden zich wisten te verrijken met de ruilhandel op de Oost. Hun leven gaat echter veranderen als de Sovjet-regering aandacht aan die streken gaat besteden. Er wordt een contract met een Amerikaanse maatschappij gesloten, waarin de prijzen zowel voor de huiden als de
artikelen welke de Amerikanen leveren worden vastgesteld. Tegelijkertijd gaan er ook enige vertegenwoordigers van de Sovjet-regering naar dit gebied, niet alleen om toezicht op de uitvoering van het contract te houden, maar vooral om dit volk te helpen zijn leven beter in te richten en de nodige voorstellen aan de regering te doen, welke hulp speciaal aan de Tsjoekstjen geboden moet worden. Deze avontuurlijke en meeslepende roman laat ons zien welke nationaliteiten-politiek de Sowjet-Unie voert en hoe zij er naar streeft achtergebleven bevolkingsgroepen te helpen en tot vrije en onafhankelijke mensen te maken met een eigen cultuur en een eigen beschaving.


T. Syomoesjkin

Alitet gaat naar de bergen
2e deel

Dit deel is even spannend en boeiend als het eerste. Men bemerkt dat niet alleen een uitstekend verteller aan het woord is, maar iemand die het leven van de Tsjoekstjen door en door kent en de veranderingen van nabij meegemaakt moet hebben. En dit is zo! Syomoesjkin, die leraar is, heeft acht jaar als leider van culturele instellingen onder dit volk vertoefd.
Daarom is dit boek tegelijkertijd een historisch document. Want een belangrijke periode uit de ontwikkeling van de Tsjoekstjen is door de schrijver in deze roman geboekstaafd.
We lezen hoe voor 't eerst de walvisboot met motor zijn intrede doet. Het eenvoudige volk der Tsjoekstjen is hiervoor met groot ontzag vervuld. Omdat daardoor de jachtopbrengst overvloediger en zekerder wordt, zeggen ze dat er een goede geest in huist, die, Ben-zine" heet.
Ook scholen worden er opgericht. In het begin staan ze er wantrouwend tegenover. De onderwijzer weet niet beter te doen dan met de weduwen van de verdronken mannen op jacht te gaan, een soort jachtcollectief te vormen. Ze gaan hem als een groot jager beschouwen dus een kerel en.... ze sturen hun kinderen naar school.
Zo zien we een primitief volk groeien tot een zelfbewuste, collectieve gemeenschap, die zich een eigen onafhankelijk bestaan verovert, daarbij op beslissende wijze geholpen door de regering van de SowjetUnie.