Uitg. Nijgh & van Ditmar, hardcover, geillustreerd.
Ingeleid door Gerrit Luidinga met een voorwoord door Theun de Vries.

Zoals Aart van Dobbenburgh het zelf karakteriseert is kunst de uitdrukking van de inhoud van het leven. Zij heeft geen enkele betekenis, als zij niet in het leven zelf haar oorsprong vindt en daarvan geen getuigenis aflegt. Zij kan niet bestaan zonder ontroering, zonder ontferming. Zij is de persoonlijke geloofsbelijdenis van iedere kunstenaar afzonderlijk.
Het werk van Aart van Dobbenburgh getuigt voor alles van 'het goede en grote leven', zoals hij dat zelf eens uitdrukte, ondanks het lijden en de onvolkomenheid die eraan ten grondslag liggen. Aan deze getuigenis heeft hij zijn kunst ondergeschikt gemaakt.
Aan de hoge mate van geestdrift waarmee hij dit doet, is de kracht te danken die uit zijn werk spreekt.
Zomin als hij moeite blijkt te hebben met de vorm, hetgeen Dirk Coster reeds vaststelde, zo weinig blijkt hij ook te worstelen met de compositie. En bij dat alles besteedt hij grote zorg aan het detail zonder minitieus te worden. Overdrijving en karikatuur schuwt hij. Er is helderheid, openheid. Zijn wereld verrast door een overtuigende harmonie, ook wanneer de klacht over het onbegrijpelijke lijden op ontstellende wijze gestalte krijgt. Ja, die klacht wordt juist daardoor des te schrijnender. Het verband met
de schoonheid wordt nimmer losgelaten. Het zijn schoonheid en harmonie die herinneren aan wat goed is en waar. In de loop der jaren treedt er een grote verinnerlijking op in zijn werk. Licht en donker krijgen een toenemende kracht. Geen diepte schuwt hij, geen licht verblindt hem, en de weemoed daartussen, die wonderlijke weemoed, ontglipt hem niet, nee, groeit, en neemt ontzaglijke vormen aan.
In hoofdzaak is Aart van Dobbenburgh lithograaf. Daarnaast beoefent hij op uitnemende wijze de aquareltechniek en in vroeger jaren de houtsnijkunst. Hij heeft postzegels ontworpen en bovendien heeft hij zich bekwaamd in het vervaardigen van ex-librisen. De bijzondere geaardheid van zijn kunstenaarsschap verbond hem echter het meest aan de lithografie. Hij is de ware graficus, voor wie, naar hijzelf treffend uitdrukte, 'het simpele wit-zwart een wereld van mogelijkheden is, schoner naarmate hij er meer mee zeggen kan en dieper naarmate hij er meer mee zeggen moet'. Als zodanig kon de houtsnijkunst hem op den duur niet voldoen, omdat deze kunst het meest tot zijn recht komt met onderwerpen van illustratieve aard. Ook de ex-libriskunst stelde aan de uitdrukking van zijn onstuimig gemoed al te enge grenzen.